Welcome!

Mike Anthony Catuira

Last night February 17, 2010 Pauwi na ako sa Tanay from Edsa Central, Medyo may koonting Pila kaya pumila tayo hangang sa dumating na ang Sasakyan namin Nissan Urvan pauwi ng Tanay Medyo kulang ang pasahero kaya nag antay pa ng ibang pasahero.

6 lang kami sa loob ng sasakyan kaya nakahanap ako ng magandang pwesto sa van, iniiwasan ko kasi ang maupo sa may guwang na upuan ng Van dahil nakakangalay maupo doon, we wait until mapuno na ang sasakyan,  napuno na ang dulo ng sasakyan at merong dumating na big fat lady at big fat Man at doon na upo sa isang linya ng upuan (3 lahat sila kasama ang manong na natutulog katabi nila)  may mga nagpareserve na sa may bandang unahan ng van (sa may Pinto)

Kaya ng may dumating na matandang babae(nakiusap siya sa big fat lady na kung pwede dun sya sa may tabi ng bintana, todo tanggi naman itong sinabi na ayoko!)  no choice na siya  kung hindi ang maupo sa gitna ng 2 big people at mauupuan nya ang hindi pantay at may guwang na upuan. so I decided na makipagpalit nalang sa matanda ng upuan nakakaawa eh.


Tagged in: Untagged 
Lorelei R.U. Delos Santos

<!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->

Her name is Nora but I always call her Angge as in Tita A.  Our friendship started almost 15 years ago .  We are both lukaret in a special sense of the word. Kami yung pasosyal  pero dyologs.  We have good taste in dressing yet to the hell with the dress we’re wearing basta may fishball in cart, hilaw na mangga with bagoong at goto on pushcart go ang beauty naming dalawa. Who will forget her signature laughter…madadala ka talaga sa hagikgik ng loka. And her magical touch, very relaxing ang massage niya.  Angge is a very simple person,easy to please and what I love the most is her ability to listen and understand people’s weaknesses no matter how unbelievable they are. Lagi lang siyang nariyan pag kailangan mo para siyang isang sponge na kahit gaanong karaming hinanakit at sama ng loob ang idaing mo sa kanya hindi siya napapagod makinig at magbigay ng comfort just to make you feel better. And you know what she was the only person beside me during the painful goodbye of my dear Papa on his hospital bed at Philippine Heart Center. It was her who rubbed my back and hold me til  my anguish subside .

   Marami nang nagbago,we’re both married and have our own kids. Malayo na rin kami sa isat isa but distance never change our friendship. We talk on phones till we drop and exchange text messages frequently. If I’m going anywhere in Quezon City we make a point to meet and bond together.  At our age now when we’re together para pa rin kaming mga teen-ager when we giggle,grabe pa rin kaming mag-okrayan and we talked anything under the sun,showbiz,babies,money and even orgasm.

   It was early part of April when something sour happened to us. With her new friends they planned to go here in Tanay to see Daranak Falls. Before they traveled she called me up at dadating nga daw sila dito di na sila makakadaan sa bahay kaya sa jollibee na lang kami magkita sa plaza. I was doing something very important that day and I missed calculated the time I’ll  be finished the job and meet them. Mango was in season kaya marami kami sa bahay,pumili pa talaga ako  ng magaganda,may hinog at may malulutong, nakaisang kaing ako and I’m excited because I know she will love it. She called once again at nasa Morong na daw sila, nagmadali ako pero parang minamalas walang available na service sa bahay that day kaya napilitan akong mamasahe. Nahirapan talaga akong sumakay dahil siesta time noon  pero nakarating din ako sa plaza.,di ko na dinala cp ko coz low batt na rin naman. I’ve waited but I was almost there for an hour pero wala pa rin sila then I started to worry baka nakalagpas na sila  so nagdecide na kong umuwi with heavy heart. Kaaalis ko lang daw ng tumawag si Angge at matagal na silang naghihintay sa plaza,it must be the time when I was waiting for a ride. I charged my cp and a messages came…”BUSY K YTA,MIZ PA MN DN KTA”. Wala na rin pala akong load,I used the landline to call her pero di ako makaconnect. I almost cried because I failed her. That night I called her pero she ignored,sa landline naman ako tumawag pero wala daw siya.  Almost one week akong nangulit pero talagang iniiwasan nya ko. Nagsimula akong mainis,ni hindi niya pinakinggan ang side ko kaya tinigilan ko ang pagtawag at pagtetext. I’m not really mad at her,may kasalanan din ako but it seems parang hindi siya ang kaibigan kong maunawain. Maybe I let her tantrums pass. Nasaktan ang ego ko dahil I thought nagawa ko na ang part ko para maiayos ang relationship naming pero siya patuloy na deadma lang. Hindi na ako nag-effort hangang weeks and months ang lumipas.


Tagged in: Untagged 
Lorelei R.U. Delos Santos

   HINDI KITA HINANAP YET IBINIGAY KA SA AKIN.  YOU MAY NOT BE PERFECT BUT YOU'RE THE BEST FOR ME. I NEVER FELT WE HAVE A FAIRYTALE LOVESTORY YET ONE OF THE MOST AMAZING LOVESTORIES EVER TOLD. YOU'RE NOT THE ADONIS NOR THE PRINCE CHARMING EVERY YOUNG GIRLS DREAMING OF BUT FOR ME A GLIMPSE OF YOUR ANIMALISTIC CHARM (HAHAHA)MAKES ME FORGET MY OWN NAME. I LOVE YOU FOR THE REASONS I DON'T KNOW THOUGH PEOPLE SAYING YOU'RE MY BIGGEST CATCH, I LOVE YOU MAYBE BECAUSE YOU DO LOVE ME UNCONDITIONAL AND ACCEPTED THE REAL ME. AND YOU KNOW WHAT DESPITE THE HARDSHIPS,PAIN AND TRIALS WE BEEN THROUGH...IF I HAVE TO LIVE MY LIFE AGAIN...IKAW PA RIN ANG PAKAKASALAN KO...YOU MADE ME COMPLETE AND WITH YOU LIFE IS WORTH LIVING...YOU'RE THE BEST THING THAT EVER HAPPENED TO ME...HAPPY BIRTHDAY VHIC AND THANKS FOR EVERYTHING.


Tagged in: Untagged 
Lorelei R.U. Delos Santos

   It is my big joy to watch my kids asleep at night. It is the time when i remember the sweetness of motherhood since they were babies.  Their first steps,first words and those times of learning. Yung mga unang bukol,first time they ride their bikes and also their first time to reason out.  But what really touched my heart is their ritual before their slumber. Mag-aagawan sila sa pulbera at magtitig-isa ng sponge and it's baby powder war. Laughters and shouts of merriment filled their room at pagpagod na sila they will hug and kiss each other goodnight.  I always pray that they grow up loving and caring for each other. I do hope no one among them will stop understanding and accepting their brothers and sisters kahit dumating pa ang time na i'm no longer around.

   While in this thought a dear story crossed my mind...

   There were two brothers who lost their parents at walang natirang kamag-anak kundi ang isat isa. Napamanahan naman sila ng kanilang mga magulang ng rice field so atleast kung magsisipag sila  hindi sila magugutom. After every harvest hinahati nila equally ang mga sako ng bigas at itinatabi nila ito sa magkabukod na kamalig. Malaki ang kanilang palayan kaya masagana ang kanilang ani . Years passed at nakapag-asawa ang panganay at nagkaroon ng sariling mga anak but the younger one remain single but still they equally shared the  profit from their field.


Tagged in: Untagged 
Lorelei R.U. Delos Santos

   It was me who picked up my son vince from his class this afternoon,coding kasi yung service nya,while on my way to SRBMES(formerly TES) nakasalubong ako ng isang dalagitang iba-iba ang kulay ng buhok at mahihiya ang rainbow sa pagiging colorful nito naalala ko tuloy ang isang lumang entry ko sa isa kong blog  mga four months na ang nakakalipas and it goes something like this........


Tagged in: myblog
Lorelei R.U. Delos Santos

Everyday may natutuhan ako sa mga anak ko.  At araw-araw may mga ugali silang nadidiscover ko para lalo ko silang mahalin even i know love know no reasons.

This morning i did my groceries shopping with my youngest son vince.  Hapon pa ang klase nya kay pwede ko pa syang isamang mamili sa umaga. I'm a full-time mom and i don't have a house maid,so multi-tasking ang laging drama ko. Nakakapamili na ko nakakabonding ko pa ang isa sa mga anak ko. I do my marketing two times a week para di masyadong time-consuming yet di naman nasasacrifice ang quality ng mga food. While roaming around the supermarket my son and i chat a lot and play simple word games. Maya-maya lang ay naging busy ako sa pagpili ng mga gulay,di kasi ako bumibili nang nakapack na for onions,garlic and potatoes.Then i noticed na parang nalungkot ang anak ko and i ask him why...nawawala daw ang dalawa sa mga playing cards nya. He might dropped them habang namimili kami kasi hawak lang nya ang mga yun habang naglilibot kami. "H'wag ka nang malungkot kasi siguro may batang walang laruang pokemon cards na gustong-gusto niya kaso hindi siya maibili ng mommy nya...kung makukuha nya yun magiging masaya sya." with his almost crying eyes bigla syang ngumiti and i was relieved kasi at the back of my mind natakot akong magtatrums sya. Tinuloy namin ang pamimili at nasa counter na kami nang mapansin kong hinalikan ni vince ang isang card at saka niya pasimpleng inilaglag sa sahig. I just ignore him that momment pero nang nasa tricycle na kami i confronted him. Hinanap ko ang mga cards nya,may lima pa raw na nagtitira.  Best pokemon cards dw nya yon kaya di na nya isinama sa mga inihulog nya unti-unti sa supermarket.  Naguluhan ako...kanina just two cards na nawala ay nalungkot sya ng husto yet bakit nya isa-isa niyang inhulog ang mga cards nya excluding sa five.  Ayoko syang pagalitan dahil parang napakaganda ng mood nya that moment para sirain ko. I just kept quiet hangang makauwi kami sa bahay. Hours passed at oras na para iprepare ko sya para sa afternoon class nya ng kinder garten. Habang binibihisan ko sya naalala ko ang nagyari sa grocery store and i can't myself to ask him. "Anak,bakit mo naman inilaglag isa isa ang cards mo sa store,di ba gusto mo yung card games na yun?"Ngumiti ang anak ko "Mommy nakakaawa naman yung batang makakapulot nang dalawang cards na una kong naiwala,nun nga lang siya magkakaroon ng pokemon cards hindi pa niya malalaro kaya iwinala ko na ang buong set ng cards para mas maging masaya sya kasi magagamit nya na kasama ng iba pang cards ang mga yun para sa laro"
I don"t know pero nayakap ko talaga nang husto ang anak ko and i' feel so proud to have him as a son.  I just hope sana tayong mga grown ups may ganun ding takbo ng isipan or just a litle bit unselfishness.


Tagged in: Untagged 
Rael Mendez

Mga kababayan ko
Dapat lang malaman nyo
Bilib ako sa kulay ko
Ako ay pilipino
Kung may itim o may puti
Mayron naman kayumangi
Isipin mo na kaya mong 
Abutin ang yung minimithi


Tagged in: Untagged 
Hiroko Saito

Sana may twitter account din 'tong social networking site na 'to.. =)


Tagged in: Untagged 
Hiroko Saito

I already have two blogs so I could not afford to make another one... - Although I know that it's not an obligation (to do blogging here).

If you have lots of time to waste  =)  (I'm not a pessimist, it's more of a positive approach I think) , visit my TUMBLR, blogspot and multiply... You can also follow me on TWITTER :)  Here are the links. [just copy-paste if it's not linkable] ...

 


Tagged in: Untagged 
Aileen Piguing

Parang kailan lang were playing taguan, patintero, chinese garter, piko, bending body at tirahang de lata. ligo sa ulan at mag langoy sa ilog at kanal. sarap ng buhay natin noon kesa mga kabataan ngayon. kase tayo were using our energy sa pag lalaro. but now ang mga bata lagi lang nakaupo. comp., psp, nds, celphone, ipod at dahil sa madami ng bad sa labas ng bahay di na sila makapaglaro ng gabi sa kalsada.. di na rin sila makaligo sa ulan kase madumi na ang tubig ulan ngayon na nagbibigay ng kung ano anong sakit, di na rin sila makaligo sa ilog at makaakyat sa puno kase wala ng puno dito sa lugar. masmasarapppp ang panahon noon.


Tagged in: kabataan , ala-ala

Tags